Fraza „komšije koje su se iznenada okrenule jedni protiv drugih“ nije samo prečesto korištena u izvještavanju o genocidu nad Bošnjacima – ona je i duboko pogrešna.
Prvo, to nije bilo „iznenada“.
Genocid nad Bošnjacima bio je rezultat godina planiranja, huškanja
i militarizacije od strane nacionalista u Srbiji i među lokalnim srpskim kolaboratorima. Činjenica da su mnogi počinioci nekad mirno živjeli uz svoje žrtve-čak se predstavljajući kao prijatelji-
ne čini genocid spontanom pojavom, nego još užasnijim.
Drugo, nije bilo „jedni protiv drugih“.
Takvo formuliranje implicira uzajamni, uravnoteženi sukob – a ne genocid jedne grupe nad drugom. Bošnjaci se nisu sistematski mobilizirali da ubijaju svoje komšije. Oni su bili žrtve genocida, sistematskih silovanja, masovnih egzekucija i opsadnog ratovanja- nisu bili jedna od “sukobljenih strana” u simetričnom ratu.
Ova vrsta nejasnog jezika doprinosi opasnom izjednačavanju žrtava i počinilaca i prikriva političku i ideološku odgovornost za nasilje.
Na kraju, pripisivanje genocida „drevnim mržnjama“ ili kulturološkoj sklonosti ratu-kako neki samozvani „eksperti za Balkan“ i dalje čine-nije analiza. To je predrasuda.
Takva tumačenja ljude iz regiona prikazuju kao inherentno nasilne ili necivilizovane i odvraćaju pažnju od stvarnih uzroka genocida: ultranacionalizma, “Velike Srbije” i svjesnog, od država sponzorisanog nasilja.
iz publikacije “Smjernice za tačno izvještavanje i govorenje o genocidu u Srebrenici” od Meline Borčak; Memorijalni centar Srebrenica
vrelo; srebrenicamemorijal.org
