Naslov teksta, parafraza je naziva romana G.G. Marqueza: “Jesen jednog patrijarha,” u kojem je diktator izoliran u vlastitom dvorcu, a ovaj “naš” patrijarh zarobljen u nacionalističkom mitu. Iz dvorca se izađe kad, tad, iz mita nikad’.
Porfirije proživljava:
“Jesen jednog patrijarha” krvi, obmane i negiranja žrtava.
Parastosom genocidnom krvniku, presuđenom ratnom zločincu, Porfirije je pokopao i zadnji privid morala.
To nije duhovno vodstvo, to je sljepoća pred tuđom patnjom.
Kada oltar služi kao paravan za slavljenje ratnih zločinaca, duhovni pastir postaje suučesnik povijesnog srama.
Ostaje duboki moralni rasap, trajna povijesna sramota.
Slika patrijarha koji je prešao put od zagrebačkog mitroplita – “Mr. Hajda, do beogradskog” Dr. Džekila.
Bit je u toj inverziji- pokazuje da je jedno “dobro,” privid “dobrog zagrebačkog dečka,” bila samo gluma, dok je propovijedao o pomirenju, bio rado priman u visokim zagrebačkim krugovima, u kojima se natjecalo i hvalilo njegovim društvom. Biti u njegovom društvu bio je gotovo znak društvenog prestiža.
Sve ono, sada potpuno ogoljelo, glumljeno zagrebačko “dobro”, potire ovo mračno u Beogradu, koje je pokazalo patrijarhovo pravo lice.
M.Krleža pisao je da je “klerikalizam produžena ruka ljudske gluposti, sredstvo za manipulaciju.”
U romanu “Gospoda Glembajevi,” Krleža govori o svećeniku koji amnestira i grijeh i ubojice.
Porfirije je njegova današnja stvarna inkarnacija.
Još i gore, Porfirije nije amnestirao nekog “običnog” zločinca.
Amnestirao presuđenog ratnog zločinca, blagoslovio genocid.
Copy paste:
